بهترین کارگردان های زن ایرانی

صدا، دوربین، حرکت این بار زنان سخن می‌گویند. در دنیای امروز که بیشترین استقبال در فضای کلی جامعه بهترین کارگردان های ایرانی را از میان هنرمندان مرد نام می‌برند و فیلم‌هایی با کارگردانی زنان کمتر موردتوجه است در این مقاله به فهرستی از بهترین کارگردان های زن ایرانی خواهیم پرداخت تا به شما فرصت نگاه دقیق‌تر و باسلیقه‌تر را بدهیم. از قلم تند و تیز تهیه میلانی تا نجابت آثار رخشان بنی اعتماد و رکورد شکنی مرضیه برومند کارگردان قصه‌گوی بچه‌های ایرانی.

از تینا پاکروان با سریال پرطرفدار خاتون، تا نرگس آبیار با بهترین و انسانی‌ترین نگاه به سینمای ضدجنگ در نفس که همه را میخکوب خود کرد. زنانی که از کارکردن با سوپراستارهای بزرگ سینما نترسیدند و آن‌ها را به چالش کشیدند. در ادامه مقاله همراه شوید تا به ذهن مثال‌زدنی بهترین کارگردان های زن ایرانی قدم بگذاریم.

1) رخشان بنی اعتماد

رخشان بنی‌اعتماد، یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی، با سابقه‌ای طولانی در فضای سینمای ایران است. او فعالیت خود را در سینما در ابتدای دهه ۵۰ به‌عنوان منشی صحنه آغاز کرد و در دهه ۶۰ اولین فیلم بلند سینمایی‌اش، «نرگس»،  را  در سال 70 کارگردانی کرد. سینمای بنی‌اعتماد از زمان ساخت نخستین فیلمش به نام «نرگس» توجه بسیاری را به خود جلب کرد و در مقام یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی، نوید ظهور یک سینماگر صاحب‌سبک و اندیشمند را داد.

او در دهمین جشنواره فیلم فجر، عنوان بهترین کارگردانی را برای این فیلم به دست آورد. دومین فیلم او، «روسری آبی»، نیز نشان‌دهنده توانایی‌های کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی بنی‌اعتماد بود. فیلم «زیر پوست شهر» که در دوران پر از بیم و امید دوره اصلاحات اکران شد و نگاهی انتقادی به مسائل سیاسی و اجتماعی جامعه داشت.

اگرچه بنی‌اعتماد پس از شکست اصلاحات کمی از نگاه سیاسی‌اش فاصله گرفت و اکران فیلم «قصه‌ها» که در سال ۹۴ نیز به دلیل حساسیت‌های موجود با حاشیه‌هایی روبرو شد. او همیشه به‌دوراز ابتذال و با تمرکز بر مشکلات اجتماعی، جنبه‌های نامطلوبی از زندگی مردم را به تصویر کشید و این امر محبوبیت خاصی برای او به همراه داشته است.

شجاعت و جسارت او در پرداختن به آسیب‌های اجتماعی، او را از بسیاری از کارگردانان مرد متمایز کرده است. پس از «قصه‌ها»، بنی‌اعتماد فیلم داستانی جدیدی نساخت، اما مستندهایی باارزش از شخصیت‌های مهمی مانند «اسکندر فیروز»، «مه‌لقا ملاح کهن»، و «توران میرهادی» مادر ادبیات کودک ایران تولید کرده است. این کارگردان تیزبین که دغدغه‌های سطح جامعه را همیشه زیر نگاه خود دارد. رخشنده بنی اعتماد در طول سال‌های نخست حضورش در سینما در سطح بسیار حرفه‌ای کارگردان فیلم مستند شد و بیش از 31 عنوان مستند بی‌نظیر در کارنامه کاری او می‌درخشد.

او نه‌تنها به کارگردانی آثار ماندگار پرداخته، بلکه در نقش داور در جشنواره‌های مختلف نیز درخشیده است. او در سال ۱۳۶۹ به‌عنوان داور جشنواره فیلم فجر انتخاب شد و از آن زمان تا کنون، در جشنواره‌های متعدد داخلی و بین‌المللی شرکت کرده و به داوری پرداخته است.

فعالیت های خانم رخشان بنی اعتماد

برخی از مهم‌ترین جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی که بنی‌اعتماد در آنها به‌عنوان داور فعالیت داشته، عبارت‌اند از:

• جشنواره فیلم‌های آموزشی رشد تهران ۱۳۷۱
• جشنواره کانون کارگردان‌های سینمای ایران ۱۳۷۲
• جشنواره بین‌المللی فیلم مستند «سینما حقیقت» (ایران)
• جشنواره شهر (ایران)
• جشنواره سینمای جوان
• جشنواره‌ بین‌المللی تورین (ایتالیا)
• لوکارنو (سوئیس)
• محیط‌زیست (ژاپن)
• دهلی‌نو (هند)، مونترآل (کانادا)
• جشنواره فیلم فجر در سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۴
• جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو (روسیه)
• جشنواره قاهره (مصر)

2) تهمینه میلانی

صدا، دوربین، حاشیه. تهمینه میلانی را می‌توان یکی از معروف ترین کارگردان های زن ایرانی دانست که هم برای گیشه پول‌ساز است هم تیغ انتقاد تند و سر نترسی دارد. او که به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی و هم نسل با رخشان بنی‌اعتماد و نرگس آبیار، از دهه‌ی ۶۰ فعالیت خود را در عرصه فیلمسازی آغاز کرد، توانست با نخستین ساخته‌ی خود با عنوان «بچه‌های طلاق»، فوراً توجه منتقدان را به خود جلب کند. جالب است که این فیلم به‌سرعت به‌عنوان یکی از بهترین آثار هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر شناخته شد.

این موفقیت زودهنگام، او را به سینما و فیلم علاقه مند کرد و به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی جا افتاد. می‌توان گفت میلانی در برخی از آثارش نگاهی تجاری به سینما دارد که برای مثال، فیلم کمدی و فانتزی «دیگه چه خبر» که به‌عنوان سومین فیلم او در زمان خود بسیار پرفروش شد، نشان‌دهنده این جنبه تجاری کارنامه اوست.

این موفقیت‌ها موجب شد تا میلانی هر چند سال یک‌بار، آثاری باحال و هوای کمدی تهیه کند که از ویژگی‌های او به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی است. سه فیلم پر حاشیه میلانی یعنی «دو زن»، «نیمه پنهان» و «واکنش پنجم» با انتقادات سیاسی تیز باعث شد که میلانی در سال‌های روی کار آمدن دولت اصلاحات زندان را تجربه کند. تجربیات او در زندان به خلق اثر «تسویه حساب» منجر گردید که به‌نوعی بازتاب‌دهنده داستان زندگی زنانی بود که با آن‌ها آشنا شده بود.

این تجربه‌ها باعث شد تا در سال ۸۵، فیلم «آتش بس» را بسازد که به یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های آن سال بدل شد و مدت‌ها بعد نیز در کانون توجهات باقی ماند. فیلم‌های تهمینه میلانی همچون پاندول ساعت بین سینمای کمدی و اجتماعی در حرکت‌اند. او در فیلم سوپراستار بار دیگر ثابت کرد، سینمای اجتماعی او عمدتاً نگاهی فمینیستی و زن محور دارد و در بیشتر آثارش به درد و رنج‌های زنان می‌پردازد.این رویکرد او را به یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی تبدیل کرده است.

در سال ۱۳۸۴، او بر اساس کتاب «شفای کودک درون» اثر لوچیا کاپاکیونه، فیلم «آتش‌بس» را ساخت که با بازی مهناز افشار و محمدرضا گلزار، رکورد فروش صد میلیون تومان در هفته اول اکران را شکسته و نام او را به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان‌های زن ایرانی بیشتر در کانون توجه قرارداد.

تهمینه میلانی با آثاری همچون ملی و راه های نرفته اش نه‌تنها شناختی عمیق از مسائل اجتماعی و زنان در جامعه ایران به نمایش گذاشته؛ بلکه به‌عنوان یک پیش‌گام در سینمای ایران، تأثیرگذار بر نسل‌های آینده فیلمسازان زن است. توفیقات و چالش‌های او در این مسیر، او را به نمادی از قدرت و اراده در عرصه سینما تبدیل کرده است.

3) مرضیه برومند

مرضیه برومند را می‌توان به عنوان، زن قصه‌های شیرین بچه‌ها دانست. کارگردان زن ایرانی که با خلاقیت و تیزهوشی قاب‌های بی‌نقصی می‌بندد و به دنیای بچه‌ها و سینمای کودک ایران از گذشته تا کنون رنگ می‌پاشد. مرضیه سادات برومند یزدی، یکی از بهترین کارگردان‌های زن ایرانی، در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۳۳۰ در تهران به دنیا آمد.

او یک هنرمند چندبعدی است که به‌عنوان کارگردان، نویسنده، عروسک‌گردان، صداپیشه و بازیگر شناخته می‌شود. برومند با اخذ لیسانس هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران، مسیر هنری خود را آغاز کرد. او خواهر راضیه برومند (بازیگر و نویسنده) و احترام برومند (مجری و بازیگر) است.

این کارگردان ایرانی به‌ویژه در زمینه عروسک‌گردانی و تئاتر کودک شناخته شده و آثارش به پرورش و آموزش نسل‌های جوان کمک بزرگی کرده است. مرضیه برومند به‌خاطر اثرگذاری‌اش در سینمای کودک، به‌عنوان کارگردانی مهم شناخته می‌شود. او به‌خوبی با زبان و ادبیات کودکان آشنا است و می‌داند چگونه با چه زبانی و سبکی برای آن‌ها فیلم بسازد.

آثار او همواره در دل کودکان و نوجوانان جای داشته و سهم بسزایی در رشد سینمای کودک و ایجاد علاقه‌مندی در یک نسل ایفا کرده است. در نهایت، باید گفت که برومند به‌عنوان یکی از پیشتازان سینمای کودک در ایران، تأثیر زیادی بر شکل‌گیری و توسعه این عرصه دارد و در لیست بهترین کارگردان‌های زن ایرانی قرار می‌گیرد.

در تاریخ ۱۳ اسفند ۱۴۰۱، مرضیه برومند به‌عنوان مدیرعامل خانه سینما انتخاب شد و نقش مهمی در پیشبرد اهداف سینمای ایران ایفا کرد. اما در تاریخ ۱۰ مهر ۱۴۰۲، او از سمت خود استعفا داد و موافقت با استعفای او در تاریخ ۱۶ آبان صادر شد.

تأثیر مرضیه برومند بر آثارش در زمینه هنری و سینما، به او این امکان را داده است که به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان‌های زن ایرانی شناخته شود. او توانست است با فیلم خلاقانه و ارزشمند شهر موش‌های 2 پای کودکان را بار دیگر به سینما ها باز کند و با فروش 11میلیارد و 300 میلیونی خود رقیبی مثل اخراجی های 2 را کنار زده و عنوان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینما ایران تا آن هنگام را به خود اختصاص دهد این جایگاه ویژه‌ در سینمای کشور موجب الهام‌بخشی به نسل جدید هنرمندان زن گردید.

برومند در سریال آب‌پریا به خوبی دغدغه‌های مهم محیط زیستی را در بستر قصه‌ای تمام ایرانی و خلاقانه بازگو کرد همچنین باید گفت با این که مجموعه‌ی کلیله و دمنه که تنها اثر مرضیه برومند در سینمای خانگی است در میانه ساخت متوقف شد اما از این نکته نمی‌توان گذشت که آثار او به عنوان یک کارگردان معروف ایرانی نه تنها در داخل کشور بلکه در عرصه بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفته و او را به یک نماد در سینمای کودک ایران تبدیل کرده است.

4) پوران درخشنده

پوران درخشنده، یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی، از همان سال‌های دهه‌ی ۵۰ با ورودش به دنیای رسانه و صداوسیما نشان داد که از شرایط اجتماعی و سیاسی کشورش بی‌تفاوت نیست. او فعالیت‌های خود را با ساخت مستندهایی درباره‌ی طاعون سال ۱۳۲۸ در کردستان و همچنین مراسم سنتی نواحی مختلف ایران آغاز کرد و این روند را تا سال‌های پس از انقلاب ادامه داد و چندین مستند اجتماعی با محوریت مسائلی نظیر اعتیاد و قاچاق مواد مخدر تولید کرد.

بر اساس اعتقادات درخشنده، کارگردان باید فرزند زمانه‌ی خود باشد و به‌خوبی شرایط و اطراف را مشاهده کند. او نیز با نگاهی دقیق و تیزبین، سوژه‌های فیلم‌هایش را انتخاب کرده و این بینش را به آثار داستانی خود منتقل کرده است.

توجه واقعی به مسائل اجتماعی در آثار او کاملاً مشهود است و باعث شده که فیلم‌های درخشنده به نسبت دیگر فیلمسازان متمایز شوند. آثاری مانند فیلم هیس دختران فریاد نمی‌زنند یا آخرین ساخته‌ی او زیر سقف دودی جسارت او در پرداختن به موضوعات خاص و چالش‌برانگیز قابل‌تحسین است و برخی از آثار او مانند بچه‌های ابدی توانسته‌اند آگاهی اجتماعی را از طریق سینما افزایش دهند.

درخشنده نه‌تنها در ایران بلکه در سطح بین‌المللی نیز شناخته شده است. او عضو انجمن‌های معتبر فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، کارگردانان مستقل آمریکا (IFP) و مرکز بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان یونسکو (CIFEJ) است. این فعالیت‌ها و دستاوردهای او نقش بسزایی در توسعه سینمای اجتماعی ایران و ترویج آگاهی فرهنگی ایفا کرده است.

فیلم‌های پوران درخشنده در کشورهای آسیایی نیز به‌خوبی مورد استقبال قرار گرفته است تا جایی که در سال 1399 به پاس تلاش‌های صادقانه برنده جایزه جشنواره گلوبال از هندوستان شد. حضور کارگردانانی با دیدگاه‌های عمیق مانند درخشنده، به غنای سینمای ایران افزوده و موضوعاتی نو و تازه را در سینما مطرح کرده‌اند. در نتیجه، پوران درخشنده می‌تواند به عنوان یکی از بهترین کارگردان‌های زن ایرانی شناخته شود که نقش مهمی در شکل‌گیری سینمای اجتماعی ایران ایفا کرده است.

5) نرگس آبیار

صدا، دوربین، قصه. نرگس آبیار، یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی که دانش‌آموخته‌ی ادبیات فارسی است کارش را از سال 1380 در عالم هنر با نویسندگی آغاز کرد و به‌مرورزمان به دنیای هنرهای تصویری راه یافت. او چند فیلم کوتاه و مستند ساخت و در مصاحبه‌ای اشاره کرده است که علاقه‌ی زیادی به فیلم دیدن داشته و این تجارب ارزشمند به او در مسیر سینما کمک کرده است.

اولین تجربه کارگردانی نرگس آبیار با نام «اشیا از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند» در زمان اکران چندان موردتوجه قرار نگرفت. این فیلم به دلیل کارگردانی نسبتاً خام نتوانست نظر سینماداران و عموم مردم را جلب کند. اما با فیلم دومش، شیار 143، او توانست نام خود را در بین بهترین کارگردان های زن ایرانی مطرح کند. حاشیه‌های این فیلم در جشنواره‌ی فجر باعث شناخته شدن آبیار در رسانه‌ها شد و مردم با نام و چهره‌ی این کارگردان آشنا شدند.

شیار 143 با بازی تاثیر‌گذار مریلا زارعی با مضمونی احساسی داستان مفقود شدن یک رزمنده در دفاع مقدس و چشم‌انتظاری مادرش را به تصویر می‌کشد. این فیلم به دلیل نگاه انسانی‌اش به جنگ، مورد استقبال وسیع مردم قرار گرفت و در جشنواره‌های مختلف نیز شرکت کرد و دیدگاه ضد جنگ آبیار را بار دیگر به مخاطب ثابت کرد. بعد از این فیلم، نرگس آبیار به عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی شناخته شد.

باوجود موفقیت‌های فیلم شیار 143، آبیار تصمیم به تکرار و کلیشه‌سازی نگرفت و به سمت تجربه‌گرایی در سینما رفت. او جسارت زیادی را در تجربه کردن ژانرهای مختلف نشان داده و این ویژگی به نقطه‌ی قوت او تبدیل شده است.

فیلم بعدی آبیار به نام نفس تجربه‌ای نو در سینمای ایران بود که با تلفیق انیمیشن و سینما، اثری جذاب و تماشایی خلق کرد. سفر دنیای خیال و واقعیت در زندگی یک دختربچه خردسال باعث شد تا  فیلم نفس به‌عنوان یکی از خاص‌ترین فیلم‌های سینما معرفی شود. خراب‌شدن رویاهای کودکانه به وسیله‌ی جنگ بر بار عاطفی فیلم افزوده و آن را به یک اثر ماندگار تبدیل کرد.

خانم آبیار در فیلم بعدی‌اش به نام شبی که ماه کامل شد، داستان عاشقانه‌ای واقعی را به تصویر کشید که در زمان اکران در جشنواره توجه زیادی را به خود جلب کرد و توانست سیمرغ بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را از آن خود کند. داستان عاشقانه عبدالحمید ریگی و فائزه منصوری که مردم از جزئیات آن بی‌خبر بودند، به دلیل پتانسیل بالایش برای پرداخت و دیده‌شدن نشان‌دهنده توانایی نرگس آبیار به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی است.

آخرین اثر سینمایی او، ابلق این بار هم نشان داد که نرگس آبیار همچنان در حال آموختن و توسعه خلاقیت‌هایش است. کیفیت قاب‌بندی و کارگردانی او پیشرفت قابل‌توجهی داشته و او با این روند توانایی خلق آثار تماشایی را دارد. خانم آبیار به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی مطمئناً می‌تواند با آثار خود همچنان مخاطبان را در سینما به وجد آورد و در آخر باید گفت آخرین ساخته‌ی نرگس آبیار که قصه‌ی کتاب سووشون از بهترین آثار کلاسیک ایرانی را روایت می‌کند در لیست پخش پلتفرم نماوا قرار گرفته و به‌زودی منتشر می‌شود تا بار دیگر مخاطب را میخکوب کند.

6) تینا پاکروان

تینا پاکروان، یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی، قبل از ورود به عرصه فیلمسازی، تجربه دستیاری کارگردان در کنار بهرام بیضائی برای فیلم «سگ‌کشی» را کسب کرده است. او همچنین به‌عنوان منشی صحنه، مدیر تولید و برنامه‌ریز با کارگردان‌های برجسته‌ای چون داریوش مهرجویی، ضیاءالدین دری و مسعود ده‌نمکی همکاری کرده است.

پاکروان پس از سفر به آمریکا و تحصیل در رشته سینما، چند فیلم کوتاه و مستند ساخت و در نهایت اولین فیلم سینمایی‌اش، «خانوم»، را کارگردانی کرد. این فیلم با داستانی زنانه درباره سه زن در سه‌نقطه مختلف تهران، روایت خاصی را از دیدگاه یک کارگردان زن به نمایش می‌گذارد. علی‌رغم تلاش‌های پاکروان، «خانوم» در جذب مخاطب موفق عمل نکرد و در اکران به توفیق چندانی نرسید.

فیلم خانوم نشان‌دهنده‌ی این بود که پاکروان در فیلمسازی به تجربه و مهارت بیشتری نیاز دارد و هنوز نتوانسته است به استانداردهای لازم برای جذب مخاطب در کارنامه‌اش دست یابد. هرچند نیمه‌شب اتفاق افتاد به‌عنوان دومین فیلم پاکروان با بازی چشمگیر رویا نونهالی و حامد بهداد بهتر از «خانوم» بود، اما نتوانست نظرات زیادی را به خود جلب کند و به‌عنوان یک اثر درخشان شناخته نشد.

سومین تجربه پاکروان با عنوان لس‌آنجلس تهران یک فیلم کمدی بود که در فرم و محتوا حرف تازه‌ای نداشت و حتی در گیشه سینما نتیجه‌ی مطلوبی نگرفت. باوجود این که پاکروان چند فیلم ضعیف را در کارنامه‌اش دارد، اما با سریال «خاتون»، جهش بزرگی در کارگردانی داشته و استعداد‌های پنهان خود را برای فیلمسازی به نمایش گذاشته است.

به نظر می‌رسد که پس از موفقیت چشمگیر خاتون، پاکروان فیلم‌های خوش‌ساخت و تماشاگرپسندی در آینده تولید کند  و منتقدان سینما معتقدند با این پیشرفت‌ها، می‌توان او را به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی در آینده نزدیک شناخت و به آثارش امیدوار بود.

7) آیدا پناهنده

آیدا پناهنده، به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان های زن ایرانی، فعالیت‌های سینمایی خود را هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه آغاز کرد. او کار خود را با ساخت فیلم‌های کوتاه “شانزده‌میلیمتری” شروع نمود و پس از کسب تجربه در تولید چند فیلم کوتاه، اولین فیلم کوتاه موفقش به نام «آن دست‌ها» را در سال ۱۳۸۴ به تهیه‌کنندگی مادرش ساخت. این فیلم برندهٔ بهترین فیلم کوتاه در بخش «نگاه نو» جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران شد و شروعی برای ساخت فیلم‌های کوتاه بعدی او گشت، از جمله «روشنایی‌های شهر» (۱۳۸۶)، «تاج‌خروس» ۱۳۸۷ – (برندهٔ بهترین فیلم کوتاه داستانی خانه سینما) و «گلدان‌های زمستانی» (۱۳۸۸ – نیمه‌بلند).

پناهنده در ادامه، اولین فیلم‌نامه بلند داستانی خود را به طور مشترک با ارسلان امیری نوشت. این فیلم‌نامه در سال ۱۳۸۶ به‌عنوان یک فیلم بلند تلویزیونی تحت عنوان «گمشده در تاریکی» به کارگردانی مازیار میری ساخته شد. پناهنده سپس به تولید فیلم‌های بلند تلویزیونی پرداخت و اولین فیلم بلند تلویزیونی او، قصه داوود و قمری که به تهیه‌کنندگی کیانوش با حضور بازیگران مطرحی همچون هومن سیدی، فرید سجادی حسینی و حدیث میر امینی ساخته شد. حضور این بازیگران مطرح باعث شد فیلم به‌شدت دیده شود.

دومین فیلم تلویزیونی پناهنده، آبروی از دست رفته آقای صادقی نام داشت که به تهیه‌کنندگی مهدی شفیعی تولید شد و با نویسندگی مشترک پناهنده و ارسلان امیری به نمایش درآمد. در این فیلم بازیگرانی چون بیژن امکانیان و رضا بهبودی به ایفای نقش پرداختند. علاوه بر این، سومین فیلم تلویزیونی او، «از جنوب شرقی» (۱۳۹۱) بود که در مناطق بومی سیستان و بلوچستان ساخته شد و ترکیبی از بازیگران حرفه‌ای و محلی را در خود داشت.

آیدا پناهنده همچنین در کارنامه‌اش سه فیلم مستند ایراندخت، خانه قمر خانم و برزخ را نیز به ثبت رسانده است.

هنگام اکران فیلم ناهید، همگان به دنبال نام کارگردان این فیلم و سوابق فیلمسازی او بودند. «ناهید» به‌عنوان یکی از آثار برجسته این کارگردان زن ایرانی، توانسته است در خارج از ایران نیز توجه مخاطبان را جلب کند. پناهنده، کارگردان این فیلم، با تجربه‌ای غنی از ساخت فیلم‌های کوتاه و مستند، به دنیای سینمای داستانی وارد شد و در این عرصه نیز قدرت خود را نشان داده است.

پناهنده در جایگاه یک کارگردان زن ایرانی به‌خوبی از اصول سینما آگاه است و درک عمیقی از کارگردانی، شخصیت‌پردازی و روایت داستان دارد. اگرچه فیلم بعدی او، «اسرافیل»، به جذابیت‌های فیلم  ناهید نرسید، اما هنوز هم استانداردهای لازم را دارا بود و به‌عنوان فیلمی خوب شناخته می‌شود. این اثر نیز همچون ناهید، در جشنواره‌های بین‌المللی فراوانی شرکت کرد و در سطح جهانی موردتوجه قرار گرفت.

تی تی آخرین فیلم سینمایی آیدا پناهنده در جشنواره‌ی فیلم فجر توجه زیادی را به خود جلب کرده و در چند بخش نیز نامزد دریافت سیمرغ بوده است. پناهنده با سن ۴۲ سال و تجربیات فراوانی که در سینما کسب دارد و باید گفت اصول فیلمسازی را از بنیاد آموخته است.

این تجارب ارزشمند در این سن، آینده‌ای درخشان را برای پناهنده رقم خواهد زد. جالب است که نام او برای بسیاری از تهیه‌کنندگان خارجی شناخته شده است و سابقه‌ی همکاری با او را دارند. اگر این کارگردان زن ایرانی همچنان به یادگیری و کسب دانش ادامه دهد، در آینده شاهد خلق فیلم‌های خوبی از او خواهیم بود و بیشتر درباره‌اش خواهیم شنید؛ بنابراین، پناهنده در آینده به‌عنوان یکی از بهترین کارگردان‌های زن ایرانی، می‌تواند موقعیت برجسته‌ای در صنعت سینما به دست آورد.

کلام آخر

کارگردانان زن ایرانی بر خلاف تصور همگان دید دقیق و  شیرینی به دنیای تصاویر و داستان‌ها دارند. در این مقاله نام بهترین کارگردان های زن ایرانی را با هم از نظر گذرادیم و دانستیم که هر یک چه آثار و جوایز ارزشمندی در سطح ملی و جهانی داشته‌اند.

با نگاه به مطالب گفته شده در این مقاله می‌توان گفت کارگردانان زن برتر سینمای ایران هیچ‌چیزی از مردها در این عرصه کم ندارند و حتی می‌توان به این موضوع اعتراف کرد که در برخی موارد گوی سبقت را چه در فروش تجاری در گیشه سینما و چه در عرصه فیلم‌های هنری از دیگران ربوده‌اند. پس اگر می‌خواهید جهان فیلم‌های بی‌نظیر ایرانی را از نگاه زنان دوباره نگاه کنید فرصت را از دست ندهید.

سوالات متداول بهترین کارگردان های زن ایرانی